یک برنامه سرگرمکننده تلویزیونی مفید باید در فرآیندی قرار بگیرد که میان گذشته، حال و آینده ارتباط برقرار کند و فقط برای زمان حال ساخته نشده باشد که به سرعت هم فراموش شود.
عماد افروغ، رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس هفتم، در خصوص جایگاه سرگرمی در رسانه ملی در گفتوگوی اختصاصی با خبرنگار تلویزیونی خبرگزاری مهر، ضمن بیان این مطلب گفت: در نظر بگیرید آثاری که چارلی چاپلین از خود به جای گذاشته است در مقایسه با فیلمهایی که لورل و هاردی تولید کردهاند. فیلمهای چارلی چاپلین علاوه بر اینکه سرگرمکننده و حاوی پیام است، به تصویر مسائل و مشکلاتی میپردازد که فقط منوط به دوره و محل زندگی خود نمیشود، بلکه پیامی را به مخاطبش ارائه میدهد که فراتر از زمان خود عمل میکند. آثار چارلی چاپلین بازتابدهنده بسیاری از بحرانهای اجتماعی است و از مسیر مشخص و هدفمندی بهره میبرد، در حالی که خنده را هم به لب تماشاگر مینشاند، اما در آثار لورل و هاردی همه چیز برای سرگرمی و خنده ارائه میشود و در زمان حال باقی میماند.
وی تأکید کرد: برنامههای سرگرمکنندهای که در تلویزیون ما ساخته میشود، نباید در زمان حال اسیر باشد و باید با نگاهی به آینده، ضمن آنکه برای مخاطب خنده و شادی به وجود میآورد، به اندازهای هدفمند باشد که بتواند جامعه را تحت تأثیر قرار بدهد و حرفی برای گفتن داشته باشد. حال این پیام میتواند در مورد مسائل و موضوعهای مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و… باشد. اثری که هیچ پیامی در بر نداشته باشد، به زودی فراموش میشود و از یادها میرود، بهخصوص اینکه ما در کشوری زندگی میکنیم که از فرهنگی خاص برخوردار است.
رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس در ادامه با تأکید بر اینکه لودگی صرف برنامه را از مفهوم تهی میکند، توضیح داد: به طور کلی برنامههایی که در تلویزیون ما ساخته میشوند از نظر مفهومی به سه دسته تقسیم میشوند. یک گروه برنامههایی هستند که از پیام مناسبی بهره میبرند. یک دسته برنامههایی هستند که از مفهوم قابل اعتنایی برخوردار نیستند. دسته سوم آثاری را تشکیل میدهد که حتی اثرات ضد فرهنگی و ضد ارزشی بر جامعه دارند. باید توجه کرد بیتفاوتی یک برنامه نسبت به مسائل و موضوعهای مهم جامعه، اثر را بسیار بیکیفیت میکند.
این کارشناس فرهنگی با تأکید بر اینکه برنامههای سرگرمکننده تلویزیون باید عامه مردم را در بر بگیرد، اظهار داشت: برنامهای در تلویزیون خوب است که بتواند بیننده را پای تلویزیون بنشاند، چون در میان برنامههای تلویزیونی آثاری هم وجود دارند که از محتوای خوبی بهره میبرند، اما فقط قشر خاصی میتواند از آن برنامه لذت ببرد. برای نمونه مجموعه تلویزیونی «کاکتوس» با آنکه از محتوای خوبی برخوردار بود، اما فقط با عده مشخصی از بینندگان ارتباط برقرار میکرد. یک برنامه ایدهآل تلویزیونی باید ضمن آنکه سرگرمکننده است، اقشار مختلف مردم را مخاطب قرار دهد.
وی درباره اینکه یک برنامه سرگرمکننده تلویزیونی از چه خصوصیاتی باید بهره ببرد، گفت: یک برنامه خوب تلویزیونی در وهله نخست باید از نوآوری و خلاقیت برخوردار باشد تا بتواند شرایط لازم برای جذب مخاطب را فراهم کند. از طرف دیگر، باید پیام و مفهوم اثر به گونهای در لایههای مختلف اثر قرار گیرد که به هیچ وجه ساختگی به نظر نرسد و مخاطب را به خود جذب کند. همچنین برنامههای طنزآمیز باید به اندازهای جذاب باشد که مخاطب خاص را به خود فرابخواند و با ارائه مفهوم عمیق هم ذهن بیننده عام را به خود جلب کند و هم مخاطب خاص از برنامه لذت ببرد.
این گزارش 10 آبان 1383 با شماره خبر 125820 در خبرگزاری مهر منتشر شد.
منو
منو