عماد افروغ زاده‌ ۲۶ دی ۱۳۳۶، نویسنده، جامعه‌شناس، سیاست‌مدار و پژوهشگری ایرانی بود که سابقه‌ حضور در مجلس هفتم و ریاست کمیسیون فرهنگی مجلس را داشت.
دیپلم خود را در شیراز گرفت و پس از آن برای ادامه‌ تحصیل به انگلیس رفت. با اوج‌ گرفتن قیام ملت علیه محمدرضاشاه پهلوی به ایران آمد و در تظاهرات‌ها شرکت کرد. با اتمام تعطیلات به انگلیس بازگشت اما آن سال را مرخصی تحصیلی گرفت و برای فراگیری آموزش‌های نظامی به لبنان رفت. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ برای ادامه‌ تحصیل به انگلستان رفت و یک سال به تحصیلاتش ادامه داد، اما در سال ۱۳۵۹ در تظاهراتی دستگیر و پس از ۴۵ روز زندانی‌شدن اخراج سیاسی شد. در سال ۱۳۶۵ از دانشگاه شیراز در رشته‌ جامعه‌شناسی مدرک کارشناسی گرفت، در سال ۱۳۶۹ از همان دانشگاه مدرک کارشناسی‌ارشد دریافت و در سال ۱۳۷۶ دکترای خود را از دانشگاه تربیت مدرس اخذ کرد.
عماد افروغ از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ عضو هیئت ‌علمی دانشگاه تربیت مدرس بود و پس از آن به عضویت هیئت ‌علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی درآمد. او مدیر گروه علم و دین این پژوهشگاه بود؛ همچنین استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس و رئیس گروه جامعه‌شناسی دانشگاه باقرالعلوم(ع) بود.
در سال‌های ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۳ مدیر گروه اجتماعی مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری بود.
از آثار مکتوب عماد افروغ می‌توان اشاره کرد به «ماقال و من قال، سه جلد، خاطرات عماد افروغ از ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۱»، «ایجاد فضای نابرابری‌های اجتماعی»، «چشم‌اندازی نظری به تحلیل طبقاتی و توسعه»، «روشنفکری و اصل‌گرایی فلسفی» و «مناقشه‌ حق و مصلحت و بن‌بست دانشجویی» و ... اشاره کرد.
سرانجام وی در ۲۵ فروردین ۱۴۰۲ به‌دلیل ابتلا به سرطان درگذشت.