حجت‌الاسلام دکتر احمد اولیایی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

دکتر فرزاد جهان‌بین، استاد دانشگاه شاهد و معاون فرهنگی دانشگاه آزاد اسلامی با بازنشر پیامی از شهید مصباح‌الهدی باقری نوشت: دکتر مصباح‌الهدی باقری کنی، مأمن بودند. پناه بودند. شهادتشان برای ایشان فوز بزرگی بود و آرزویشان اما ثلمه‌ای غیرقابل جبران است برای ما.

سجاد نوروزی فعال رسانه‌ای و مدیر فرهنگی

استاد افروغ یادآوری‌کننده مسئولیت‌های حوزویان نسبت به انقلاب و نظام بود. حوزه را صاحب انقلاب می‌دانست و اما احساس مسئولیت حوزه را مطالبه می‌کرد و مرتب گوشزد می‌کرد.

محسن جبارنژاد

همسر مرحوم عماد افروغ گفت: ایشان هیچ ابایی از انتقاد نداشتند و در هر جمعی از بی‌عملی سخن می‌گفتند. من از نزدیک خوی ظلم‌ستیزی و عدالت‌خواهی ایشان را احساس کرده‌ام.

عباس سلیمی‌نمین در نکوداشت دکتر عماد افروغ گفت:‌ برخی وقتی به مقام علمی می‌رسند، از مسائل سیاسی کنار می‌کشند، اما دکتر افروغ هیچ فرصتی را برای دفاع از انقلاب اسلامی در برابر کسانی که نگاه سهل‌گیرانه به حکمرانی دینی داشتند، از دست نمی‌داد.

دکتر عماد افروغ از این جهان فانی به آن جهان باقی پَر کشید. نویسنده، استاد دانشگاه و پژوهشگرِ ایرانی که همچون برخی دیگر از رجال اهل فرهنگ و اندیشه ایران، دوره ای نیز به جهان سیاست قدم گذاشته و “از بد حادثه اینجا به پناه آمده”(۱) بود.

سید حسین امامی

چرا دغدغۀ پیوند نظر و عمل در نزد دکتر افروغ و نسل ایشان تا این حد تکرارشدنی است؟ شاید پاسخ این پرسش را بتوان ناظر به وقوع انقلاب اسلامی و نسبت آن از یک سو با جهان سنت اسلامی-ایرانی و از سوی دیگر با جهان معاصر غربی یافت.

محمدرضا قائمی‌نیک، عضو هیأت علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه علوم اسلامی رضوی

دکتر افروغ آن قدر دلبسته انقلاب اسلامی بود که می توان او را از گفتمان‌‌پردازان ایده‌ی انقلاب اسلامی دانست، حتی وقتی به بحث جدایی انقلاب اسلامی از جمهوری ورود کرد به این خاطر بود که می‌خواست گفتار انقلاب اسلامی را به صورت یک حرکت کاملاً ناب تحلیل کند.

گمشده دکتر افروغ در تبیین فلسفی انقلاب اسلامی با ورود به مباحث حکمت متعالیه اتفاق افتاد. ایشان دانش آموخته جامعه‌شناسی بودند ولی به نظر می‌رسد که این مباحث نتوانست او را قانع کند و ایشان را به سمت و سویی سوق داد که به مباحث فلسفی ورود کند.

اگر قدری نگاه را موسع کنیم و افرادی را هم که در آثارشان و کنش‌شان با عدالت اجتماعی سروکار داشتند، جزو قافله اندیشمندان عدالت بدانیم قطعاً و قطعاً دکتر عماد افروغ یک عدالت‌پژوه است و این نخستین ربطی است که بین ایشان و عدالت وجود دارد.

محمدمهدی اسماعیلی، عماد افروغ را پرچمدار نقد درون گفتمانی دانست و گفت: دکتر افروغ شخصیتی انقلابی و مصلح بود که هیچ وقت از گذشته انقلابی‌گری خود پشیمان نبود و همواره نسبت به آینده جامعه ایرانی طرح و ایده داشت.

زنده‌یاد دکتر عماد افروغ تنها یک دوره‌ به‌عنوان نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی برگزیده ‌شد و در آن ایام به‌عنوان ریاست کمیسیون فرهنگی مجلس هم ایفای نقش کرد، چرا که امید بسته بود که حضورش در مجلس شورای اسلامی می‌تواند در حوزه فرهنگ که متأسفانه اغلب مورد غفلت است، مؤثر واقع ‌شود.

وقتی زنده‌یاد دکتر افروغ از انگلستان به ایران برگشت تلاش بسیاری کرد تا بین «نگاه صدرایی» و «رئالیسم انتقادی» تلفیقی ایجاد کند. رویکرد فکری او به مسائل سیاسی و اجتماعی، رویکردی جامعه‌شناختی و انتقادی بود که کتاب‌‌ها و ترجمه‌هایش گواهی بر این قضاوت است. بنابراین اگر بخواهیم به دستاورد فکری مرحوم دکتر افروغ بپردازیم، می‌توان آن را در دو کلمه خلاصه کرد؛ «قدرت» و «مسئولیت».

حضور پررنگ «مکتب رئالیسم انتقادی» در مشی فکری دکتر عماد افروغ باید به جامعه علمی کشور بهتر و بیشتر معرفی شود؛ چرا که متأسفانه به این وجه علمی ایشان کمتر توجه شده و این ویژگی ممتاز در لابه‌لای فعالیت‌های دیگر دکتر افروغ مجال نمود و بازتاب کمتری یافته است. بنابراین در این یادداشت، به معرفی این وجه از منظومه فکری ایشان می‌پردازم.

عماد افروغ نویسنده کتاب “عاشورا و رهایی”، رهایی را در عاشورا یافته بود و برای آشنا کردن مردم با این حقیقت پا به راه بود.

عباس عبدی

عماد افروغ عاشقی است روایت کننده تنهایی و او این گونه در جلد چهارم کتاب «فریادهای خاموش؛ روزنگاشت تنهایی » به بلوغی در ژانر نوخواسته سنت روزنگاشت رسیده است. بلوغی که در فرم و محتوا می‎توان یافت.