«برای معلمی که از میان ما رفت…»

خیلی‌ها به من آموختند و برایم معلم بودند. باید از خیلی‌ها تشکر کنم که در کسوت معلم یا غیرمعلم، به من نکته ای یا علمی یا رفتاری آموختند. اما من می‌خواهم یادی کنم از یکی از معلمانم که اکنون در میان ما نیست؛ استاد فقید دکتر عماد افروغ؛ او خیلی زود از میان ما رفت اما یاد و خاطره‌اش هنوز هست و خواهد ماند.

گاهی فراموش می‌کردم او استاد مشاورم است، زیرا فراتر از رویه های معمول، وقت می گذاشت. چراکه اولا موضوع رساله، عدالت بود و او با دغدغه عدالت زیست و نوشت و گفت و دوم، او برای طلبه ها ارزش قائل بود. می گفت من در دانشگاه های بسیاری درس دادم، از همه جا ناامیدم اما به دانشگاه باقرالعلوم(ع) امیدوارم. طلاب که در اینجا تحصیل می‌کنند می‌توانند نقش مهمی در علم و جامعه ایفا کنند، لذا به طلاب درس می‌داد و همراهی می‌کرد.

«دغدغه» و «دلسوزی» شاخصه اصلی استاد بود. چنان به کشورش و انقلاب عشق می‌ورزید که بارها زمانی که با همان انرژی و تعصب همیشگی از مشکلات می‌گفت، بغض‌هایش را دیدم.

«تعهد» مثال زدنی اش در تدریس را از خاطر نمی‌برم. تولیدات علمی لحظه به لحظه آن درس را دنبال می کرد و طوری سرکلاس حاضر می شد که گویی جدیدترین حرف‌ها را برایمان آورده. تکرار نداشت. وقت هدر نمی‌داد. انگیزه می‌داد و البته کار هم از دانشجو طلب می‌کرد.

◾️خدایش بیامرزد…

حجت‌الاسلام دکتر احمد اولیایی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 12 اردیبهشت 1405