وقتی بحث فراگیر را مطرح می‌کنیم، به این معنا است که سیاست رفاهی باید کل اقشار و گروه‌های اجتماعی را به طور یکسان در بر بگیرد. از سوی دیگر گفتمان رفاهی فراگیر باید به گونه‌ای طراحی شود که مفهوم تبعیض مثبت را نیز در بر بگیرد. منظور آن است که این گفتمان با عطف به حقوق اجتماعی شهروندی به گونه‌ای که به طور خاص حق معیشت و سلامت را هم در بر بگیرد در دستور کار قرار داشته باشد. بنابراین در اینجا نباید فرد، گروه یا قشری را از قلم بیندازیم و باید تمام آحادی که شهروند محسوب می‌شوند از سیاست‌های مرتبط و متناسب با حقوق شهروندی برخوردار شوند.

نکته دوم آنکه در طول تاریخ ممکن است عده‌ای متأسفانه مشمول تبعیض منفی قرار گرفته باشند. یعنی این حق به آنها اعطا نشده باشد و ممکن است حقی از آنها تضییع شده باشد. اساساً چنین سابقه تاریخی‌ای باعث به وجود آمدن مفهومی به نام تبعیض مثبت شد. به این معنا که باید نگاه ویژه‌ای به افرادی داشت که مورد تبعیض منفی واقع شده‌اند؛ چراکه آنها در اثر این موضوع از برخی حقوق خود محروم مانده‌اند.