عماد افروغ با تأکید بر ضرورت گذر از تفکر ثنویتگرا برای تدوین نظریه تعلیم و تربیت اسلامی بیان کرد: رابطه متقابل فرد و جامعه، دنیا و آخرت، اخلاق و سیاست، دین و سیاست، ایمان و تفکر، نظر و عمل و … جلوههایی از یک تفکر ناثنویتگرا و البته منعطف و غیرتقلیلگراست.
به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، همايش تعليم و تربيت اسلامی در ذيل گفتمان علوم انسانی اسلامی در دو محور مفهومشناسی تعليم و تربيت اسلامی و بررسی آرای انديشمند فرزانه علیاكبر حسينی در باب تعليم و تربيت اسلامی و علوم انسانی اسلامی، پنجشنبه، دهم اسفندماه، با حضور و سخنرانی حميدرضا آيتاللهی، رئيس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی و رئيس همايش، عماد افروغ، استاد جامعهشناسی دانشگاه تربيت مدرس، غلامعلی افروز، استاد داشگاه تهران و جمعی از اساتيد دانشگاههای مختلف كشور در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.
در ابتدای همايش تعليم و تربيت اسلامی حجتالاسلام و المسلمين سيدحسين حسينی، عضو هيئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، فرزند استاد و دبير علمی اين همايش، با اشاره به محوريت آرای استاد علیاكبر حسينی در اين همايش، گفت: ايشان يكی از افرادی بودند كه در سال ۱۳۷۴، تأسيس شورای بررسی متون و كتب علوم انسانی را بر عهده داشتند و بسيار در مورد علوم انسانی و رشته تعليم و تربيت دغدغهمند بودند و با توجه به همين نكته تصميم به برگزاری اين همايش گرفته شد.
نقد آثار و انديشههای استاد حسينی به خصوص به منظور آگاهی دانشجويان حوزه علوم تربيتی و گرايشهای اسلامی اين رشته، تحليل علمی نظام تعليم و تربيت اسلامی؛ كه همچنان از نيازهای پژوهشی اين حوزه است و استاد حسينی نيز به اين مسئله توجه داشتند و نظريهپردازی در حوزه تعليم و تربيت اسلامی؛ كه اميدواريم با توجه به آثار استاد حسينی ايجاد شود، اهداف ما در برگزاری اين همايش بوده است.
عماد افروغ، استاد جامعهشناسی دانشگاه تربیت مدرس، پنجشنبه دهم اسفندماه 1391 در سخنرانی خود در همایش تعلیم و تربیت اسلامی با اشاره به سابقه آشناییاش با مرحوم استاد علیاکبر حسینی از سالهای تحصیلش در دانشگاه شیراز گفت: هرچند بنده دانشجوی جامعهشناسی و مرحوم حسینی استاد شناختهشده علوم تربیتی بودند، اما از همان ابتدا دورادور با ایشان احساس همدلی و همدردی میکردم.
افروغ ادامه داد: در سالهای اولیه دانشجوییام، آشنایی من با ایشان در حد خواندن برخی از مقالات و کتاب معروف ایشان در مورد تعلیم و تربیت اسلامی و احساس همراهی، دغدغه و درد مشترک بود. لبخند همیشگی، ادب، تواضع، سادهزیستی و سادهپوشی جاذبهای مثالزدنی برای استاد ایجاد کرده بود و رابطه گرم و صمیمی ایشان با بدنه دانشجویی، برای بنده تداعی نوعی چرخه دیالکتیک بین خرد و جامعه را تداعی میکند و یکی از جلوهها و تجلیات چرخه فوق و علم برای مسئولیت و غایتی، و نه برای مقام و منزلتی، میتواند همین رابطه گرم و معطوف به دلسوزی و رشد باشد.
وی با بیان اینکه با فوت استاد حسینی، دانشگاه شیراز یکی از وزنههای بیادعای علمی و معنوی خود را از دست داده است، افزود: استاد حسینی وزنهای بود که نظراً و عملاً پایبند عقاید و دغدغههای تربیتی و اخلاقی اسلامی بود و از نظر بنده ایشان یکی از نوادر مصادیق علم برای عمل و عمل برای علم بود. متأسفانه امروزه بهندرت شاهد این قبیل نمونهها و مصادیق هستیم. علم بدون عمل، علم برای مدرک، تیتر و عنوان، پایگاه اقتصادی و اجتماعی، معروفیت و محبوبیت، پست و مقام و فرمالیسم و بدون توجه به کاربردهای عملی و دلالتهای متعاقب علمی آن از واقعیات دردآور امروزی ماست.
افروغ ادامه داد: علم برای عمل و عمل برای علم پرده از لایهای از ناثنویتگرایی برمیدارد و ترجمهای از رابطه متقابل حکمت نظری و حکمت عملی است. علم تقویتکننده و جهتدهنده به عمل است و رابطه علم و عمل که رابطهای مسلم و قطعی در حیات معرفت علمی و اجتماعی است، اصلی مبنایی در تربیت اسلامی محسوب میشود.
این استاد دانشگاه با تأکید بر ضرورت گذر از تفکر ثنویتگرا برای تدوین نظریه تعلیم و تربیت اسلامی بیان کرد: رابطه متقابل فرد و جامعه، دنیا و آخرت، اخلاق و سیاست، دین و سیاست، ایمان و تفکر، نظر و عمل، فرم و محتوا، عامل و ساختار، حکمت عملی و حکمت نظری و … جلوههایی از یک تفکر ناثنویتگرا و البته منعطف و غیرتقلیلگراست.
افروغ در ادامه به طرح و تشریح چند نکته به عنوان مبانی و ارکان عمده تعلیم و تربیت اسلامی پرداخت و عنوان کرد: توجه به خدا و اصل توحید در مبناییترین لایه ناثنویتگرایی، یعنی لایه مبدأ و مقصد آفرینش، اولین نکتهای است که در تعلیم و تربیت اسلامی باید به آن توجه شود. توجه به انسان به عنوان موجودی خلاق، فعلیتساز، عالم صغیر و خلیفه عام خداوند ، که با توجه به قابلیتهای خداساز و خدادادی، فعلیت و خلاقیت او تفسیر میشود، دومین نکته در این عرصه است.
این جامعهشناس افزود: توجه به آزادی و اجتناب از اکراه در رشد و اصلاح، توجه به رابطه متقابل انسان و خدا در ساحت معرفتشناختی و فلسفه سیاسی و توجه به نیازهای متنوع اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و در سطوح فردی، گروهی، جامعهای و حتی جهانی و عدم برخورد تقلیلگرا با این نیازها از دیگر مواردی است که بیشترین اهمیت را در تدوین و ارائه یک نظام تعلیم و تربیت اسلامی دارا هستند.
یادآور میشود همایش تعلیم و تربیت اسلامی در ذیل گفتمان علوم انسانی اسلامی، در دو محور مفهومشناسی تعلیم و تربیت اسلامی و بررسی آرای اندیشمند فرزانه علیاکبر حسینی در باب تعلیم و تربیت اسلامی و علوم انسانی اسلامی، دهم اسفندماه، با حضور و سخنرانی حمیدرضا آیتاللهی، رئیس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی و رئیس همایش، عماد افروغ، استاد جامعهشناسی دانشگاه تربیت مدرس، غلامعلی افروز، استاد دانشگاه تهران و جمعی از استادان دانشگاههای مختلف کشور در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.
در ادامه اين همايش نيز حجتالاسلام والمسلمين محمدجواد حجتی كرمانی، سيدحسن حسينی، عضو هيئت علمی دانشگاه صنعتی شريف و فرزند استاد، محمدجواد پاكسرشت، استاد دانشگاه شهيد چمران اهواز، سيد سعيد زاهد، دانشيار بخش جامعهشناسی و برنامهريزی اجتماعی دانشگاه شيراز، حجتالاسلام والمسلمين علی ذوعلم، استاديار پژوهشگاه فرهنگ و انديشه اسلامی، مسعود حسينچاری، استاديار دانشكده علوم تربيتی و روانشناسی دانشگاه شيراز، احمد زندوانيان، استاديار گروه علوم تربيتی و روانشناسی دانشگاه يزد، اعظم نوروزی، بابك شمشيری، استاديار بخش مبانی تعليم و تربيت دانشگاه شيراز، سمانه امينی مشهدی، دانشجوی دكتری رشته فلسفه تعليم و تربيت دانشگاه فردوسی مشهد، سميه محمدصادقی، كارشناس ارشدفلسفه تعليم و تربيت دانشگاه شهيد باهنر كرمان و اعظم نوروزی، كارشناس ارشد تاريخ و فلسفه تعليم و تربيت دانشگاه شيراز به سخنرانی و ارائه مقاله پرداختند.
این خبر 11 اسفندماه 1391 با شماره خبر ۱۱۹۶۶۴۳ منتشر شد.