مردم‌سالاری دینی، وجه جمعی برای دو مدل دموکراسی و تئوکراسی است و آمده تا نقص‌های آنان را برطرف نماید. در ذات دموکراسی، دیکتاتوری اکثریت نهفته است. دموکراسی هرچند که حکومت مردم بر مردم است؛ اما در جوامع امروزی، حکومت مردم، به حکومت اکثریت تقلیل می‌یابد؛ فضیلت‌ها و شایستگی‌ها پای رضایت عامه مردم ذبح می‌شود و عملاً هر حکومتی که بر سرکار بیاید، می‌تواند به منافع مردم جهت بدهد و از ابزار فرهنگی خود برای استیلای سیاسی بهره بگیرد؛ به عبارت دیگر: می‌تواند رضایت مردم را داشته باشد، ولی در جهات خلاف منافع واقعی مردم حرکت کند.